وقتی مستند رادیویی «بچههای خیابان» موفق به دریافت جایزه بزرگ و مدال طلای جشنواره بینالمللی URTI International Radio Grand Prix شد، من در سالن حضور نداشتم. اما همان غیبت، معنای عمیقتری از رادیو را برایم آشکار کرد؛ اینکه صدا برای تأثیر گذاشتن نیازی به حضور فیزیکی صاحبش ندارد. صدا جان میگیرد، سفر میکند و فرسنگها دورتر، راه خود را به قلب انسانها باز میکند.
آنچه داوران این رویداد ستودند، نه شخص من، بلکه جهان زلال، بیپیرایه و تلخ انسانهای کوچکی بود که در میان تاریکیها و دشواریهای زندگی، پلی به روشنایی می زدند، از دریچه امید. مدال این جشنواره، بیش از آنکه یک افتخار فردی باشد، یادآور قدرت روایتهایی است که از دل مردم برمیخیزند و بیواسطه با انسانها سخن میگویند.
“Street Children” is a deeply moving and powerful radio documentary produced by Khosro Rasooli that addresses the critical issue of child labor. This acclaimed documentary achieved global recognition by winning the prestigious Grand Prix (Gold Medal) at the 23rd URTI International Radio Grand Prix in Paris (2011). The international juries highly praised the program for its remarkable ability to depict a painful reality through the light, naive, and sometimes comic perspectives of its young protagonists
بهشت زمین؛ سمفونیِ سبزِ دستها و آواها
در تلاقی آب و خاک، آنجا که شالیزارهای زمردین گیلان به بار مینشینند، حماسهای هزاران ساله جریان دارد؛ اینجا «بهشت زمین» است و آفرینندگانش، زنان سپیددست و سختکوشِ شالیکار. بانوانی که در گلولای ریشه میدوانند و کمر خم میکنند تا رنجِ تن را به اعجازِ برکت و زیبایی بدل سازند.
اما کارِ شالیزار با تنهایی بیگانه است. این زنانِ باران، برای غلبه بر خستگی و آفتاب، دست به دستِ هم میدهند و حنجرههایشان را به ترانههای اساطیری زمین میسپارند. آواهای دستهجمعی آنها که سینه به سینه از مادران به ارث رسیده، تنها یک نجوا نیست؛ بلکه طنینِ زندهٔ فرهنگِ شفاهی و اصالتِ این دیار است که در فضای دشت میپیچد.
«بهشت زمین»، ستایشی است از این فرشتگانِ خاک و برکت؛ زنانی که با هر نشا امید میکارند و با هر آواز، روحِ هویت و ترانههای کهن را در رگهای زمین جاری نگه میدارند
Heaven of the Earth: A Symphony of Green hands and Voices,
Where water meets the soil and the emerald fields of Guilan come alive, a thousands-year-old epic unfolds. This is “Heaven of the Earth,” and its creators are the resilient, sun-kissed women of the rice paddies. They plant their steps deep into the mud, bending their backs to transform grueling labor into a miracle of blessing and beauty.
Yet, the work of the paddy is never a lonely endeavor. To rise above the exhaustion and the blazing sun, these women join hands and release their voices into the ancient songs of the land. Their collective melodies—passed down through generations from mother to daughter—are far more than simple tunes. They are the living echo of an oral culture, preserving the absolute authenticity of this soil.
“Heaven of the Earth” is a tribute to these guardians of grace and abundance. They are the women who plant hope with every seedling, keeping the spirit of ancient folklore alive in the very veins of the earth with every song they sing.